Twee weken gemeenschap

We wilden vorig jaar eigenlijk al op bezoek in Luleå bij Kommuniteten Senapskornet (gemeenschap het mosterzaadje), maar de baby kwam voordat we de reis hadden kunnen maken. Daarom werd het dit jaar. Omdat het zo noordelijk ligt, hadden we het als eindstation van onze explorerende reis gepland. We verkenden Noorwegen, ontdekten hoe het land al noordwaarts rijdende verandert, en genoten van de ontmoetingen.

Vanuit het bergachtige Noorwegen - we deden net nog de noordelijkste provincie Troms og Finnmark aan -, daalden we af naar Noord-Zweden. Na de grens waren er prachtige rotsen, hoe verder we het binnenland in kwamen, hoe meer het landschap glooiend werd, en de bossen dik en constant. Soms werd het bijna eentonig, maar als we uitstapten voor een wandeling, bleek het bos vol met leven te zitten: naast de naaldbomen ook berken en soms andere loofbomen, veel planten onder het bladerdak (dat miste ik soms in Noorwegen), prachtige korstmossen, en veel bessen en paddenstoelen - het was dan ook hoogzomer.

Na de lange reis door Sami-gebied - waar de oorspronkelijke Sami-bevolking een trekkend bestaan leidde, en nog veel invloed van zichtbaar is - kwamen we aan bij de gemeenschap, waar we hartelijk welkom werden geheten door J & E en hun twee kinderen. Zij ontmoetten elkaar in een Catholic Worker huis in de Verenigde Staten, en zijn in Zweden iets begonnen op het terrein van een (ooit) vernieuwende stroming binnen de Zweedse Lutherse kerk.

Het kwam net zo uit dat twee andere gezinnen uit Amsterdam die ook verbonden zijn aan het huis waar we gewoond hebben, op bezoek waren. Dat was een heerlijk weerzien, zo ver van 'huis'!

Zomer. Er is vanalles te doen in de natuur: maaien, hooien, groenten oogsten, honing slingeren, paddenstoelen verzamelen, bessen plukken. Het was een feest daar in mee te doen. En met vier gezinnen en op de maaidag een paar vrijwilligers, ging dat van een leien dakje. Ok, als wij beginnelingen met de zeis maaiden, was het niet helemaal tot de grond, maar het meeste gras ging er toch af.

Met E had W een gedeelde passie voor paddenstoelen. W wist van de Kremler (Russula), E van de Rørsopp (Boletaceae), die beide in ruime mate aanwezig waren. Eén dag vonden we een mand vol cantharellen, dat was helemaal smullen.

Eén van de pijlers van de gemeenschap is eenvoud. Hoewel lastig aan te wijzen, was de eenvoud toch merkbaar. Ingekocht eten zijn vooral basisingrediënten (biologisch waar mogelijk). De gemeenschap heeft geen auto, wel fietsen. Schermen waren bijna afwezig, of niet merkbaar aanwezig in communicatie met elkaar. Weinig moderne snufjes, veel handarbeid. En op de een of andere manier gaf dat een overvloed die geld niet kan kopen. Dat is iets dat mij raakte.

Het meest kwam dat misschien wel tot uitdrukking in de overvloed van de zomer. Er lag geen bak met ijs uit de winkel in de vriezer, maar we maakten samen ijs met de hand en genoten ervan. Om de vakantie te vieren kochten we niet iets lekkers, maar bakte E een taart, en versierden de kinderen die met (eetbare) bloemen. De moestuin bleef maar verse groente en bloemen geven, genoeg om ook grote salades te maken voor de wekelijkse open maaltijd in de stad. Bijna iedere avond vers geplukte paddenstoelen met plantaardige room (die was wel uit de winkel). En een grote hand bosbessen bij het ontbijt.

De geweldloze actie voor vrede en recht, wat ook deel is van deze gemeenschap, stond niet op de agenda. Dat is voor een andere keer. Wel deelden we onze Catholic Worker verhalen uit Amsterdam en andere plaatsen met mensen rond de gemeenschap. Mooi om te zien hoe J & E niet in een vacuum leven, dat hun leven zowel raakt met 'gewone' mensen met een baan enzo, als mensen in de marges. Zo wonen ze samen met twee vluchtelingen, en is er iedere week aan open maaltijd in de stad, waar allerlei slag mensen komt.

Na circa een week vertrokken onze Nederlandse vrienden weer, wij bleven nog een paar dagen langer. Een stukje van ons zou hier wel willen blijven. Maar we gaan nog even verder, om vanuit de rust een beslissing te kunnen nemen. En we willen onze vrienden aan de westkust ook nog even zien.