Terug op vertrouwde grond
We zijn terug op vertrouwde grond, terug op dezelfde plek waar we vorige winter een thuis vonden. Even wat vaste grond onder de voeten. Niet meer iedere paar nachten een ander uitzicht, niet meer uren in de auto op weg naar waar we nog niet weten. Niet meer de bouwstijl zien veranderen. Niet meer 's avonds samen op het bed, tot de baby slaapt, en ook daarna. Niet meer iedere 2-4 dagen water zoeken. Niet meer altijd weer andere gezichten. En niet meer nadenken over waar we komende maanden gaan neerstrijken. En dat is wel een opluchting.
Dit jaar was de reis net zo prachtig als, of misschien nóg wel prachtiger dan, vorig jaar. Maar het was ook een beetje ingewikkelder. Bij T sloeg de heimwee toe, het verlangen om familie en vrienden dichtbij te hebben, zo maar te kunnen bezoeken. En het steeds op weg zijn, met de twijfel van "wil ik dit nu echt?", maakte het ook moeilijk.
Nu is de cirkel rond: we hebben Noorwegen verkend, van zuid tot (een heel eind) noord (zie de kaart), van kust tot binnenland - en een stukje Zweden erbij. Er waren een paar plekken waarbij we dachten: hier zouden we misschien wel kunnen aarden. Welke dat zou worden, dat was het thema van de 'terugreis' van Luleå naar Nordfjord, waar we onze vrienden zouden gaan bezoeken. En zo wikten en weegden we, maar werd het toch wel helder dat wat rust in de tent goed zou zijn, en we ons in ieder geval voor de winter weer zouden vestigden waar we vorige winter woonden.
Onderweg maakten we een prachtige stop aan de Zweedse kust (Bjüroklubb), waar vriendelijke Zweedse mede-kampeerders ons verwelkomden op een soort van vrije parkeerplaats-camping bij een meertje. We plukten er vele paddenstoelen, en bakken met tyttebær (veenbes), waar T later confituur van maakte.
In Mo i Rana maakten we tourtje in de stad, en hadden gezellige praatjes. In Steinkjer maakten we een mooie wandeling. In Trondheim bezochten we gezellig vrienden, en toen gingen we door het binnenland, over de hoge Strynnefjellet, terug naar Stårheim. Een halfuur voor de bestemming, begaf onze luchtvering het. Het was zondagavond, en we haalden nog net een bushalte langs de weg. Het leek erop dat er geen bussen zouden komen, dus hebben we daar maar overnacht. Wat berichtjes later, bleek dat we best voorzichtig konden doorrijden - gelukkig! Dat werd de volgende morgen, en we kwamen heelhuids aan op de boerderij. Dat was een goed weerzien!
En zo zijn we weer terug op dezelfde plek. Na een lange rondreis door Noorwegen hebben we niet alleen veel geleerd over het land, maar kunnen we ook zeggen: ja, hier willen we ons misschien wel vestigen. We zijn dan ook naar een eigen huisje aan het zoeken, in de omgeving van Stårheim.
En ja, de twijfel is er ook nog: willen we dit echt, dat onze dochter R haar opa's en oma's zo weinig ziet, en dat haar familie haar zo weinig meemaakt? We spraken iemand die zei "toen ik een keuze gemaakt had om hier te wonen, was het allemaal goed", en hoorden van een ander (die best op zijn plek lijkt) "iedere dag vraag ik me af of dit is wat ik wil". Voor ons is het er een beetje tussenin.
Toch dromen we over misschien een klein boerderijtje, met een moestuin en fruitbomen, met een kapelletje en een zomercafeetje, met een extra kamer of huisje voor iemand die dat nodig heeft, en misschien een paar diertjes; en mensen om samen te zoeken naar het goede leven, en ons in te zetten voor een meer rechtvaardige wereld. Niet alles tegelijk, maar langzaam groeiend. Hier en daar worden al wat lijntjes gelegd. Aan ons is het om water te geven, en te wieden, aan God is het om te laten groeien. We zijn heel benieuwd wat er opkomt!
