Ontmoetingen en noordwaarts

Het is dan zo weer een dikke twee weken later, en meer dan duizend kilometer verder. Het was goed dat, zo aan het begin van onze reis, W vakantie had, zodat we ons ontspannen konden aanpassen aan het nieuwe ritme van het reizen, nu met een baby.

Als we nadenken over onze toekomst, hebben we in onze dromen een gastvrij huis, waar vriend en naaste een poosje op bezoek kunnen komen of verblijven. Een moestuin, een kapel, een mooi dagritme met gebed, ruimte voor kunst en muziek. Gedurende onze reis, proberen we plaatsen te bezoeken die aan deze dingen raken. Zo gingen was langs Lia Gård, een retraitecentrum (er is een retraitebeweging in Noorwegen). Toen we daar aankwamen, was er net een feest van een weekend om de opening van het nieuwe pelgrimshuis te vieren. Bijzonder om middenin het heden en verleden van deze plek te belanden. We hadden ook een paar mooie ontmoetingen, met mensen uit heel Noorwegen met verschillende christelijke achtergronden. Lia Gård is ook de plek waar familieretraites zijn ontstaan en in de jaren verder zijn ontwikkeld. Dat had mooie raakvlakken met het verlangen van T om meer met Godly Play te doen.

Voor we verder reisden, werden we uitgenodigd door de domineesvrouw van het dorp om op de koffie te komen, samen met iemand die vrijwilliger was geweest op Lia. Zo konden we meer horen over het leven in gemeenschap op die plek, en andere plekken. Het blijkt dat verschillende mensen / families die intentioneel samenleven op één plek - iets waar ik vanuit Nederland zo vertrouwd mee ben geraakt - niet iets is wat zo bekend is in Noorwegen. Op een paar kloosters na, maar dat is toch nog wat anders.

We reisden verder door het binnenland, dat is een ander landschap dan aan de kust. Glooiender, uitgestrekte naaldbossen en soms ook berkenbossen. Mooie meren, waar veel gekanood wordt, en heel veel muggen. Dat was een grote uitdaging. Na een nacht zonder veel slaap, waar de zwermen mugjes bleven komen - en baby R's gezicht vol kwam met kleine beetjes -, het zoeken van oplossingen, en nog een deels slapeloze nacht, lukte het alle mogelijke gaten dicht te tapen. We vonden het vitragegordijn dat we hadden gemaakt maar nog niet hadden opgehangen. Vanaf dat moment waren we voorbereid op deze wilde dieren van het binnenland, die, zo klein als ze zijn, macht hebben over avond en nacht.

Noorwegen kent verschillende soorten muggen. De 'gewone' muggen, die een zoemgeluid maken, heten mug. Er is ons verteld dat er in het noorden grote muggen zijn die flink kunnen steken. Maar de ergste soort heet knot, die zijn heel klein en ze komen in grote getalen binnen door kleine gaatjes. Hun beten zijn niet zo erg, maar het worden er zoveel! In de zomerseizoenen verschijnen ze rond het avonduur, en alleen wind kan hen tot rust manen. T kende ze al van bij de kust, toen ze 's nachts alsmaar rondjes fietste om niet geprikt te worden.

Toen we dichter bij Trondheim kwamen, werden er plotseling loofbomen zichtbaar. Die hadden we zo gemist in onze tijd in het Westland. En, de muggen werden minder. Dat was een opluchting. Onze vrienden daar waren net op vakantie, en wij mochten een week in hun huis zijn. Goed om even pas op de plaats te maken, terwijl W weer aan het werk ging, en we een nieuwe balans mochten vinden als gezinnetje.

Nu zijn we aan de kust, na twee van de (naar verluid) niet heel veel actieve (en recent gebouwde) kloosters in het land bezocht te hebben. We hadden een paar heerlijke dagen aan strandjes, waarin R ons verraste door zonder vrees door het lage zeewater te kruipen, en ongeloofelijk veel plezier had om steeds weer in het zand te woelen.

Nu gaan we verder naar het noorden, langs de kust. Om het uitgestrekte land beter te begrijpen, de verschillen te zien en ervaren, de dialecten te ontdekken (die zijn belangrijk in dit land), de bouwstijlen te zien veranderen, en de variaties aan natuur te ondervinden. Ondertussen zoeken we waar we ruimte voor willen maken in de toekomst, qua leven en qua wonen. Maar nu eerst nog wat meer ervaren.