Herfst

Na regen komt zonneschijn. Dat hebben we vandaag gezien. Maar daarvoor heeft het heel wat geregend. Het is dan ook al herfst. De bomen krijgen tinten van geel en rood. De heidebloempjes worden spaarzamer. De bosbessen zijn bijna allemaal verdwenen, en je moet goed zoeken om een niet verschrompelde te vinden. De vossenbessen zijn er soms nog wel, maar ook die beginnen langzaam steeds donkerder rood te worden.

We zijn inmiddels in Zweden beland. Wie onze route heeft gevolgd, weet dat we weer heel wat kilometers afgelegdhebben. In Nordfjord zijn we een paar keer heen en weer gegaan tussen kust en binnenland. Daar hebben we verschillende mensen bezocht. En onze vriendin die hier vandaan komt, heeft ons geholpen een hytte te vinden waar we misschien zouden kunnen overwinteren. Volgende week horen we daarover meer.

In het stadje Nordfjordeid hebben we twee keer op de parkeerplaats bij het kustparkje van de stad gestaan. Handig dat er toiletten waren - in de stad kun je niet zomaar even een kuiltje graven en op de hurken gaan zitten. De tweede keer bleek er een soort feestdag te zijn in de stad: er waren allerlei activiteiten georganiseerd. Wij dachten: dit is hét moment om te zien wat er leeft in de stad. Maar het was slecht weer, de mensen van het aangekomen cruiseschip leken toch vooral aan boord te blijven ... voor ons stadsmensen was het verschil met een 'gewone' dag miniem. Wel zijn we naar een orgelconcert geweest in het centrale kerkje. En daar hadden we een leuke ontmoeting: de organist en zijn vrouw kwamen uit Engeland. Zij nodigden ons uit om een keer te komen eten, en verbonden ons de paar dagen erna met allerlei anderen, waaronder iemand die ook een plek had waar we zouden kunnen overwinteren. Ook daar gaan we volgende week kijken.

Ook in Selje bezochten we een kerk. En ook daar hadden we mooie ontmoetingen. Selje is een historische plek, omdat daar volgens de overleveringen een Ierse prinses aankwam, nadat ze gevlucht was omdat ze niet wilde trouwen. Zij zou het christelijke geloof naar Noorwegen gebracht hebben. (Het andere verhaal is dat koning Olaf "Mooihaar", nadat hij uit Engeland terugkwam, het land simpelweg van geloof veranderde, inclusief alle onderdanen - dat ging niet zo zachtmoedig.)

We verbleven een paar nachtjes bij de wat oudere mevrouw L, die T al kende. Zij woonde al heel wat jaren in een dorpje aan de kust. Ze verwende ons met traditioneel Noors eten, en gaf ons een wollen dekentje, wollen sokken, wollen schoentjes voor de baby ... ongelofelijk hoeveel huisvlijt er uit haar handen komt, wat ze met liefde weggeeft aan haar bezoek, aan Oekraïners, en waar haar hart ook maar ruimte voor heeft. Een bijzondere vrouw. Ondertussen mocht ik haar lampen reparerenen de televisiekabel buiten vastspijkeren - want het kan hard waaien aan de kust.

De vroedvrouw, die ons vertelde hoe de zorg zou werken bij de geboorte van ons aankomend kindje in november, adviseerde ons een huisje te zoeken en niet verder te reizen. Toch besloten we nog naar Trondheim af te reizen, waar ook vrienden van T wonen. Het spannendste was hoe vermoeiend de reis zou zijn: met onze eerdere rijervaringen zijn we toch iets wijzer geworden. Maar we bereden de snelweg, deden geen touristische zijpaden aan, en het was heerlijk rustig rijden. En zo mooi! De hersft treedt in de bergen eerder in dan aan zee, het was een wareovervloed aan oranje, rood en geel van bossen afgewisseld met mossen, rotsen en meren. Zo prachtig, we werden er stil van.

Toen we halverwege de weg overnachtten op 1km hoogte, was het wel wat kouder dan beneden. Maar we hadden het heerlijk warm in de bus.

In Trondheim zijn we nu bijna een week. Zo goed om vrienden weer te zien of leren kennen. Zoveel gastvrijheid, goede gesprekken, heerlijk eten, samen zingen en musiceren, warmte, en hulp. Ik besef hoeveel geluk we hebben met deze vrienden. En op te groeien in een land met welvaart, met een sociaal vangnet, met familie die van ons houdt - zodat we op weg kunnen gaan zonder te weten hoe het zal gaan, en dat zelfs als het mis gaat, het wel goed komt.

Nu zijn we dus in Zweden. Dat is een paar uur rijden van Trondheim. Zo kunnen we even het land uit, om weer drie verse maanden als tourist in Noorwegen te kunnen verblijven. Dat geeft ons net wat meer flexibiliteit om te kiezen wanneer we ons officieel zouden gaan inschrijven.

Maar vandaag nog even genieten van het prachtige herfstlandschap, de verwarmende zon, de ruisende waterval, en een kampvuur met hout dat hier gewoon ligt om te gebruiken. Dat is dan iets wat de Zweden beter doen dan de Noren.